საშუალო ასაკის ქალებში შესაძლებელია აღინიშნოს კვებითი ქცევის აშლილობები
თითქოს წარმოუდგენელია, რომ 40 წლის ქალი შეიძლება კვებითი ქცევის აშლილობით იტანჯებოდეს, რადგან ბევრი თვლის, რომ ეს მხოლოდ მოზარდების დაავადებაა. თუმცა, გამოცემა The Conversation წერს, რომ კვებითი ქცევის აშლილობები 40 წელს გადაცილებულ ქალებშიც გვხვდება.
რამდენად ხშირია აღნიშნული პრობლემა
2023 წლის კვლევის მიხედვით, 40 წელს გადაცილებული 9 მილიონზე მეტი ამერიკელი ქალი კვებითი ქცევის აშლილობებით იტანჯება. ზოგიერთ მათგანს ეს დარღვევა ახალგაზრდობაშიც აღენიშნებოდა. სხვებისთვის კი კვებითი აშლილობა პირველად 40 ან უფრო მოგვიანებით ვლინდება.
სხვა კვლევამ აჩვენა, რომ 30-დან 74 წლამდე ქალების 71%-ს წონის დაკლება სურს, მაშინ როცა მათი 73%-ს ასაკისა და სიმაღლის გთვალისწინებით, კლინიკურად ნორმალური წონა აქვს.
ასევე, სამეცნიერო კვლევები მიუთითებს, რომ ანორექსია — კვებითი აშლილობა, რომელიც კალორიების მკაცრი შეზღუდვით გამოიხატება — 26 წლის შემდეგ ნაკლებად გავრცელებულია. თუმცა, ბულიმია, რომლის დროსაც ადამიანი ჭარბად იღებს საკვებს და შემდეგ ორგანიზმის განთავისუფლებას ცდილობს მიღებული საკვებისგან, პიკს 47 წლის ასაკში აღწევს.
კომპულსური (უკონტროლო) ჭამა, ანუ საკვების ზედმეტად დიდი რაოდენობით ერთ ჯერზე მიღების ჩვევა, შესაძლოა ქალებს 70 წლის ასაკშიც ჰქონდეთ.
მკურნალობის ნაკლებობა
მიუხედავად იმისა, რომ კვებითი ქცევის აშლილობები ხანდაზმულ ქალებში საკმაოდ გავრცელებულია, ისინი იშვიათად მიმართავენ სპეციალისტებს დახმარებისთვის.
ფაქტია, რომ საშუალო ასაკის ადამიანებში კვებითი ქცევის აშლილობების აშკარა სიმპტომები ხშირად შეუმჩნეველი რჩება. მიუხედავად იმისა, რომ არსებობს დიაგნოსტიკური ინსტრუმენტები, რომლებიც ექიმებს კვებითი ქცევის აშლილობების გამოვლენაში ეხმარება, უმეტეს ექიმებსა და ფსიქიატრებს მათი გამოყენების შესაბამისი ცოდნა პრაქტიკულად არ აქვთ მიღებული.
ამ პრობლემის სწორად დასადგენად საჭიროა დამატებითი (და ხშირად ძვირადღირებული) სპეციალიზებული სწავლება. შედეგად, ექიმები და საზოგადოება ხშირად სტერეოტიპულ წარმოდგენებს ეყრდნობიან, რის გამოც ქალები სათანადო დახმარებას ვერ იღებენ.
სტერეოტიპული აზროვნება
მრავალ ადამიანში დამკვიდრებულია სტერეოტიპი, რომ კვებითი ქცევის აშლილობები მხოლოდ ახალგაზრდა ქალების პრობლემაა და დაკავშირებულია სიგამხდრისა და მიმზიდველობისკენ სწრაფვასთან. ეს წარმოდგენა ჯერ კიდევ XIX - XX საუკუნეებიდან მოდის.
ამგვარი მცდარი შეხედულება საფრთხის შემცველია, რადგან ექიმები ხშირად ვერ ამჩნევენ კვებით ქცევის აშლილობებს იმ ქალებში, რომლებიც აღნიშნულ სტერეოტიპს არ შეესაბამებიან.
სინამდვილეში, კვებითი ქცევის აშლილობები სიცოცხლისთვის საშიში მდგომარეობებია, რომლებიც გენეტიკური წინასწარ განწყობის, ფსიქოლოგიურიფაქტორების, ოჯახური გარემოს, ცხოვრებისეული მოვლენებისა და კულტურული ფასეულობების ერთობლივი ზემოქმედების შედეგად ვითარდება.
ისინი გავლენას ახდენს ყველა სქესისა და რასის ადამიანზე, მიუხედავად მათი სოციალურ-ეკონომიკური სტატუსისა და ცხოვრებისეული ეტაპისა.
რა თქმა უნდა, სიგამხდრისკენ სწრაფვა ხშირად ამ დარღვევების ყველაზე შესამჩნევი მახასიათებელია, თუმცა, როგორც მკვლევარი ლესტერი ამბობს, ამ ყველაფრის უკან „საკუთარი არსებობის ღირსეულად აღქმის სასოწარკვეთილი სურვილი“ იმალება.
ამგვარად, სხეულის ფორმის მიმართ წუხილი ხშირად გაცილებით ღრმა ფსიქოლოგიურ პრობლემებს ასახავს, რომლებიც განსაკუთრებით მწვავდება ისეთ პერიოდებში, როდესაც სხეული და პიროვნება მნიშვნელოვან ცვლილებებს განიცდის — მოზარდობისა და საშუალო ასაკის პერიოდში.
ლესტერი ცდილობს, რაც შეიძლება მეტი მითი დაამსხვრიოს კვებითი აშლილობებისა და მათი ასაკობრივი სპეციფიკის შესახებ, რათა მეტი პაციენტის დახმარება გახდეს შესაძლებელი.
წონის სწრაფი დაკლების მცდელობები დეპრესიასა და კვებით აშლილობებს იწვევს.